Kościół św. Jakuba
to gotycka budowla wzniesiona w latach 1309-1424 w czasie najwyższego rozkwitu budownictwa zakonu. Powstał jako kościół parafialny dla Nowego Miasta Torunia. Jedyny w Toruniu kościół o układzie bazylikowym (dwie nawy boczne o połowę niższe od nawy głównej, z typowym dla zachodniej Europy systemem łuków przyporowych, ukrytych podczas podwyższania naw bocznych w XIV-XV w. Prezbiterium otoczone skośnymi skarpami daje wrażenie wielobocznego zamknięcia. Unikalny klimat wnętrza tworzą gotyckie polichromie i sklepienia, mistyczny krucyfiks Drzewo Życia z końca XIV w. renesansowe organy bogato rzeźbione z początku XVII w. oraz łuk tęczowy, stalle i ołtarze z XVII-XVIII w przy czym główny ołtarz został wykonany w 1732 r. Część wyposażenia pochodzi z nieistniejącego kościoła dominikańskiego pod wezwaniem św. Mikołaja. Świątynia w latach 1557-1667 należała do protestantów, następnie do 1832 r. do zakonu benedyktynów. Rozmiar kościoła: długość 53m, szerokość wraz z kaplicami 29 m, wysokość nawy głównej 20,5 m naw bocznych 9,7m.
Kościół wybudowany nadzwyczaj dokładnie z użyciem bardzo dobrych specjalnie wybranych materiałów np. polychromatycznych glazurowych cegieł oraz cegieł w kolorze żółtym i zielonym przy czym zielone tworzyły gzymsy zaś żółte rozmaite odcienie.