Kościół Katedralny p.w. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangielisty
Najstarszy z toruńskich kościołów zbudowany z przerwami od 1250-1479 jako kościół dla Starego Miasta. Wykonany w stylu gotyckim trzynawowy z wieloma bocznymi kaplicami. Rozmiar kościoła - długość 65 m oraz szerokość wraz z kaplicami 65m wysokość nawy 27m prezbiterium 17m
Historia Kościoła
1233 - założenie miasta Torunia 1236 przeniesienie na obecne miejsce
1251 - powiększenie obszaru Starego Miasta Torunia
przed połowa XIII w . budowa pierwszego kościoła murowanego jednonawowego z wydzielonym prezbiterium
koniec XIII w. do ok. 1330 wzniesienie drugiego kościoła i prezbiterium w obecnym kształcie, ukończonym ok. 1310 r. oraz w dalszej kolejności z trójnawowym i trój przęsłowym korpusem, zapewne halowym, z wieżą zachodnią, malowidłami ściennymi w prezbiterium, po bokach okna wschodniego, z przedstawieniami patronów kościoła
ok. 1340 krucyfiks z łuku tęczowego obecnie w ołtarzu głównym
przed 1349 budowa pierwszych dwóch kaplic po stronie północnej: Bożego Ciała i Krzyża Św., z krucyfiksami (ok. 1380 obecnie w ołtarzu przy filarowym) w 1394 założone zostało Bractwo Bożego Ciała, wyposażone w liczne odpusty
po pożarze 1351 roku odbudowa kościoła 1361-1388 z przedłużeniem korpusu o jedno przęsło, prawdopodobnie podwyższeniem nawy głównej oraz wystawieniem pozostałych dwóch kaplic północnych po 1361 płyta nagrobna małżonków von Soest ok 1380-1390 malowidło w prezbiterium z przedstawieniem Ukrzyżowania na drzewie życia - drzewie Jessego oraz wyobrażeniem Sądu Ostatecznego
XIV/XV w. fundacja kaplic po stronie południowej 1416 wymieniany ołtarz św. Marii Magdaleny: kamienny refief gorycki obecnie przy ołtarzu przy filarowym
1406 zawalenie wieży w roku następnym budowa nowej w obecnym kształcie które jednak z powodu grunwaldzkiej katastrofy i następującej po nich wypadków nie została zupełnie wykończona
do 1417 kończenie dolnej kondygnacji
w latach 1428-1433 dwóch górnych, przez mistrz Hansa Gotlanda
1468 podwyższono środkową nawę do jej dzisiejszej wysokości odtąd kościół przybiera wygląd jaki ma obecnie
1458-1473 podwyższenie korpusu nawowego do wysokiej hali
1470 i 1483 budowa kruchty północnej i południowej
1484 po 1487 wzniesienie szczytów wschodnich naw bocznych i nawy głównej
1497 realizacja nowego retabulum w ołtarzu głównym fundacja m.in. króla Jana Olbrachta z figurami patronów kościoła oraz Chrystusa Zmartwychwstałego
1500 zawieszenie dzwony Tuba Dei o wadze 7238 kg i średnicy 227 cm drugiego po dzwonie św. Zygmunta co do wielkości w Polsce.
1502-1506 fundacja ołtarza św. Wotlganga z tryptykiem obecnie w ołtarzu głównym
po 1596 przeniesienie z kościoła NMP ołtarza Pięknej Madonny
1633-1638 nowe monumentalne ratabulum w ołtarzu głównym, rozbudowane 1938 obraz umieszczony na ścianie zachodniej nawy południowej
1688 barokowy element organowy w nawie północnej
1727 epitafium Jakuba Kazimierza Rabinkowskiego zmarłego 1749 rajcy, poczmistrza, burgrabiego królewskiego
1753 rokokowy ołtarz kaplicy Bożego Ciała
1755 popiersie Mikołaja Kopernika fundacji ks. Józefa Jabłonowskiego. wyk. przez Wojciecha Rojowskiego, umieszczone w kaplicy Kopernika pod epitafium Astronoma około 1580 roku, restaurowane i uzupełnione 1733
trójca św XVIII w rokokowe ołtarze Zwiasowania NMP św. Józefa oraz Nawiedzenia MB Nieustającej Pomocy
1878 orgagny w nawie głównej z neogotyskim prospektem
1935 nadanie papieskiego tytułu bazyliki mniejszej
25 marca 1992 kościół podniesiony do godności katedry nowo utworzonej diecezji toruńskiej
31 maja 1992 ingres pierwszego biskupa toruńskiego Andrzeja Suskiego
7 czerwca 1999 nawiedzenie katedry przez Ojca św. Jana Pawła II podczas pielgrzymki do Ojczyzny
Wnętrza katedry zawierają wiele tablic i nagrobków z nazwiskami znanymi w dziejach Torunia i Prus zachodnich. Najdawniejszym wśród nich pod względem artystycznym jest płyta nagrobna burmistrza toruńskiego Jana Joess i jego małżonki (zm. 1361). Dwa pomniki ma tutaj Mikołaj Kopernik jeden stary wystawiony po śmierci słynnego astronoma w końcu XVI-go wieku przez lekarza toruńskiego Melchiora Pyrnesiusza, drugi dwieście lat później ufundowany przez księcia Józefa Jabłonowskiego.