Dawno, dawno temu dwaj bracia wybrali się na poszukiwanie idealnego miejsca na założenie nowej osady. Szli bardzo długo, lecz nigdzie nie potrafili odnaleźć idealnego miejsca. Mijali góry, rzeki, jeziora. Pewnego dnia natrafili na ogromną rzekę i zaczęli iść wzdłuż jej koryta aż dotarli do zakola. Drzewa tu były wyższe niż w okolicy trawa bardziej soczysta dookoła rosły krzewy na których wisiały owoce dające pokarm zwierzęta i ptakom. Ziemia miała tu zapach żyzności a rzeka była pełna ryb zaś okolica wydawała się emanować starożytną energią. 
Bracia widząc to miejsce popatrzyli po sobie i przyspieszyli kroku w pewnym momencie przez drzewa zaczęły prześwitywać złoty blask, gdy dotarli do skraju lasu obaj bracia krzyknęli zachwycenie TO RUŃ a przed nim rozpościerał się kobierzec kwiatów na przepięknej łące. Blask kwiatów był tak intensywny, że wydawało się, że RUŃ jest złota. Bracia wiedzieli, że szukali tego miejsca na założenie osady a nazwali ją TORUŃ gdyż były to ich pierwsze słowa które wypowiedzieli by określić to miejsce.